درست یادم نیست جبهه پایداری از کی راه اندازی شد، ولی همون دور و برا بود که بحث انتخابات مجلس کم کم داشت داغ میشد. این جبهه ساختن معنیش این بود که بر و بچه های جبهه پایداری انتظاراتی از اصولگرایی دارن که با ساز و کاری که تا اون وقت بود، امیدی به برآورده شدنش نداشتن و برآن شدند که طرحی نو دراندازند. بعضیها احساس خطر کردند...
انتخابات مجلس داشت نزدیک و نزدیکتر میشد. اصولگراها برای اینکه وحدت کنن و یه لیست بدن، دور هم نشستن و شدن «جبهه متحد اصولگرایان». «جبهه پایداری» اما همراه نشد. اصل حرفش این بود که چرا کسانی در جبهه متحد تصمیم گیری میکنن که در داستان فتنه 88 کارکرد خوبی نداشتن و کارنامه خوبی از خودشون به جا نذاشتن؟ اینکه چه گذشت، بماند. تهش اینکه آبشون تو یه جوب نرفت که نرفت و لیستها دو تا شد. هرچند هرچی گذشت تعداد لیستها بیشتر و بیشتر هم شد، ولی کسی روشون حساب باز نمیکرد. نگرانی از شکسته شدن رای، بیشتر به جدایی پایداری از متحد برمیگشت.
اگر اصلاح طلبا هنوز سرحال بودن، این نگرانی به جا بود، چرا که شکستن رای برابر بود با برتری رای اقلیت بر اکثریت، ولی اصلاح طلبی از گونه تندرو و ساختارشکنش اگر نگیم مرده بود، بدجوری زمینگیر شده بود و نگرانی از رای آوردن نماینده هایی مثل کواکبیان، خباز، تابش و... هم اون اندازه نبود که بخواد مانع این دودستگی بشه.
چه اسم ترسناکی! دودستگی؟ بعضیا احساس خطر کردن که این دودستگی دشمن شادمون میکنه. ولی کی گفته که ما همه کارامون رو باید با دشمن هماهنگ کنیم. مگه هرجا دشمنمون شاد بشه معنیش اینه که داریم راه رو کج میریم؟ مثلا دشمن روی اختلاس معروف به 3000میلیاردی خیلی مانور داد و نظام رو متهم کرد و بهش خوش گذشت. خوب! ما باید چیکار میکردیم؟ لاپوشونی میکردیم؟ نباید دادگاه برگزار میکردیم؟
انتخابات مجلس داشت نزدیک و نزدیکتر میشد. اصولگراها برای اینکه وحدت کنن و یه لیست بدن، دور هم نشستن و شدن «جبهه متحد اصولگرایان». «جبهه پایداری» اما همراه نشد. اصل حرفش این بود که چرا کسانی در جبهه متحد تصمیم گیری میکنن که در داستان فتنه 88 کارکرد خوبی نداشتن و کارنامه خوبی از خودشون به جا نذاشتن؟ اینکه چه گذشت، بماند. تهش اینکه آبشون تو یه جوب نرفت که نرفت و لیستها دو تا شد. هرچند هرچی گذشت تعداد لیستها بیشتر و بیشتر هم شد، ولی کسی روشون حساب باز نمیکرد. نگرانی از شکسته شدن رای، بیشتر به جدایی پایداری از متحد برمیگشت.
اگر اصلاح طلبا هنوز سرحال بودن، این نگرانی به جا بود، چرا که شکستن رای برابر بود با برتری رای اقلیت بر اکثریت، ولی اصلاح طلبی از گونه تندرو و ساختارشکنش اگر نگیم مرده بود، بدجوری زمینگیر شده بود و نگرانی از رای آوردن نماینده هایی مثل کواکبیان، خباز، تابش و... هم اون اندازه نبود که بخواد مانع این دودستگی بشه.
چه اسم ترسناکی! دودستگی؟ بعضیا احساس خطر کردن که این دودستگی دشمن شادمون میکنه. ولی کی گفته که ما همه کارامون رو باید با دشمن هماهنگ کنیم. مگه هرجا دشمنمون شاد بشه معنیش اینه که داریم راه رو کج میریم؟ مثلا دشمن روی اختلاس معروف به 3000میلیاردی خیلی مانور داد و نظام رو متهم کرد و بهش خوش گذشت. خوب! ما باید چیکار میکردیم؟ لاپوشونی میکردیم؟ نباید دادگاه برگزار میکردیم؟
جبهه پایداری برای جدایی بهانه جویی نمیکرد. دعوا سر سربازی رهبری بود. حتی دوستان جبهه متحد هم به دوستان پایداری ایراد میگرفتن که شما درباره حلقه انحرافی سکوت کردین. این نشونه خوبی بود. اصل دعوا منطقی و قابل دفاع بود و همین بود که هر دو طرف، اتهام طرف دیگه رو رد میکردن و مثلا نمیگفتن سکوت کردن «مگه چه اشکالی داره؟».
این نشون میداد که دو طرف روی خوب نقطه ای حساسیت نشون میدن و گفتمان انقلاب پیشرفت کرده و باز نشون میداد که اختلافشون ریشه ای نیست. بنابراین لیست جداگانه دادن و رقابت کردن کاملا موجه بود، ولی با پایان رقابت تکیه کردن بر نقاط اختلاف توجیه نداره. هیچ لزومی نداره حساسیتها کنار گذاشته بشه، ولی کش دادن بگو مگوها که معمولا همراه با بی انصافی و انواع بی اخلاقی میشه، جز خسته کردن مردم و به هدر دادن نیرویی که میتونه در جاهای سودمندتری به کار بره، سودی نخواهد داشت. ساختن کشور نیاز به مجلسی داره که نماینده هاش در کنار اختلاف نظرهایی که باهم دارن، دستشون توی دست هم باشه، وگرنه... باید احساس خطر کرد.
برچسبها: انتخابات, مجلس, ولایت فقیه
+ نوشته شده توسط علی تجرد در یکشنبه بیست و چهارم اردیبهشت 1391 و ساعت
6:6 |
